توهم جن

جن چیست؟ جنها کجا هستند؟ چه شکلی دارند؟ جنیان چه می کنند؟ غذایشان چیست؟ چه قدرتهای ما فوق بشری دارند و ...
هزار سوال از این دست میتوان مطرح کرد درباره موجوداتی درباره شان کمابیش شنیده ایم اما هیچ گاه برخوردی با ایشان نداشته ایم. شاید زمانی که می شنویم کسی با ایشان در ارتباط است. مدفوع خود را می خورد انسان ها را از خود بیخود میکند و کذا و کذا (+). آنگاه این سوالها مطرح میشوند. این موجودات نادیده و ناشناخته چه هستند، کجا هستند، چه می کنند و الخ.
وقتی سوال در ذهن ایجاد شد به دنبال پاسخ می گردیم و به منابعی که این مساله اشاره کرده اند مراجعه می کنیم. در این مورد، یکی از اولین منابع احتمالا قرآن است و تفاسیری که بر آن نوشته اند.
جن را از آتش آفریدیم. جن ها به سخنان پیامبر اسلام گوش می کردند. شیطان از اجنه است. اجنه هم خوب و بد دارند و الی آخر. اگر به منابع تعبیری و روایات مراجعه کنیم می رسیم به سخنانی از این باب که که موقع ارتباط جنسی شیطان هم در شریک میشود. احتلام جوانان ازدواج و اجنه است و مشابه آن (+). به داستانهایی که شنیده ایم و در ادبیات عامه رواج دارند نیز می توان نظری انداخت. جن بو داده - جن بو نداده - جن و هراس از بسم الله - آب گرم ریختن کف حمام و بیدار شدن جنیان- موجوداتی که شاخ و سم دادند و قس علی هذا
شاید منابع دیگی هم باشد که من مطلع نیستم اما هر چه باشد منبع نقلی است. شما در هیچ منبع علمی امروزی ( که مبتنی بر آزمایش تکرار پذیر باشد) پاسخی برای سوالات ذکر شده نمی یابید. فقط بر سوالات قبلی خود می افزایید. و اگر پاسخی بیابید هیچ گاه نمی توانید از صحت آن یقین حاصل کنید چرا که آزمایش پذیر نیستند. به نظر میرسد منبع پاسخ مساله خود منبع ایجاد سوال است.
به جای جن، می توان به پری دریایی پرداخت. موجودی نیمه انسان نیمه ماهی با قدرتهای ویژه و ... . می توان سوال پرسید که پری دریایی چگونه به وجود می آید؟ چه می کند؟ غذایش چیست و ... .می توان به اسب تک شاخ (uni corn) پرداخت. دیو و یا هر آنچه از این دست است. آنچه که سوال ایجاد میکند و آنچه که پاسخ میدهد هر دو یکی است و هیچ سنگ محکی برای اثبات درستی و غلطی آن در دسترس نیست. به باوری میرسند که فلان موجود در عالم واقع وجود دارد بر اساس نقلی که می شود. هرقدر منبع مورد وثوق بیشتری باشد باور محکم تر می شود.

سوالهایی که در ابتدا مطرح شد یک مطلب را مسلم گرفته است: جن وجود دارد. اما خود این محل سوال است.
آیا جن در عالم واقع وجود دارد؟ علم امروزی پاسخی ندارد چرا که از حیطه بررسی و آزمایش علی الظاهر خارج است. اما در عالمی که ما با آن سر و کار داریم احتمال نبودن چنین موجودی بیش از بودن آن است؛ چرا که اگر می بود با شانس زیادی می بایست تا کنون مورد بررسی قرار گرفته باشد. نتیجتا تا زمانی که وجود جن و موجوداتی از این دست محل سوال است سوالهای ثانویه ناظر بر کیفیت ظاهری و نوع زیست و ... محلی از اعراب ندارد.

آنچه که واقعا وجود دارد توهم چنین موجوداتی است. با وجود چنین توهمی می توان توهمات ثاویه را افزود: توهم قدرت ویژه ایشان، توهم راههای فرار از مواجهه با ایشان و ... .

اضافات افاضات 1: به این نوشته ایمایان در باب مغالطلات رایج مراجعه کنید. به صورت خلاصه وجود جن را ادعای بدون استدلال می دانم
ایشان معتقدند "اعتقاد به وجود جن خرافه‌ای بیش نیست چون حتّی یک کتاب علمی هم در این زمینه ندیده‌ام" توسل به جهل است. من در نوشته فوق سعی کردم از فرا علمی بودن موضوع و احتمال وجود یا عدم وجود چنین موجودی استفاده کنم تا به این مغالطه دچار نشوم. اما باید اضافه کنم که که کسی که ادعا بر وجود چیزی دارد باید ادله ارائه دهد نه اینکه بگوید شما برای رد ادله بیاورید. اگر من ادعای کنم در منزل ایشان جن زندگی میکند باید دلیل داشته باشم. نه اینکه از ایشان بخواهم برای رد ادعای من دلیل بیاورند که خیر جن در منزل من زندگی نمی کند بنا بر این دلایل. حال زمانی که میگویند کتابی در این باب نیست به این مفهوم است که کسی استدلال بر وجود نکرده است که بخواهیم آن استدلال را رد کنیم.

اضافات افاضات 2: اگر به اینترنت پرسرعت دسترسی دارید به این بحث بین داشمندان مبرز بیولوژی گوش دهید. در اعماق اقیانوسها و در دیگر کرات به دنبال گونه ی دیگری از زیست (که بر اساس DNA نباشد ) هستند. و تاکنون چیزی نیافته اند.

عکسهای مینیمال

از این عکس محمد شیرانی بسی‌ لذت بردم.



دوستداران عکسهای مینیمال را به اینجا ارجاع میدهم. باشد که عشق و حال کنند.

انگار پیر شدیم

1- علی الظاهر وبلاگ نویسی دیگه به گذشته تعلق داره و برای زمان حال نیست. عصر فیسبوک و توییتر و این جور چیزها است. غیر مستقیم یعنی پیر شدیم

2- حال وبلاگ یه چیزه دیگه است . یعنی خودش حاله. اصل جنسه.

3- سعی میکنم بیشتر بنویسم. هرچند که کسی هم که اینجا نمیاد چیزی بخونه

بازخواني يك روايت تاريخي

آدم از ميوه ممنوعه خورد؛ به خود و حوا نگريست و فرياد سر داد:
حوا لختش قشنگه!

خدا به جبرئيل عاقل اندر سفيه نگاه كرد - ديدي گفتم اني اعلم ما لا تعلمون

ببخشید آقای رئیس جمهور

این اوو مورالس که اومده ایران با برو بکس فوتبال بزنه کسی‌ رو ناکار که نکرده، خدای نکرده؟ کسی‌ عقیم نشده؟ مردی همه سر جاشه؟ کسی‌ رو نگرفتن؟ کلانتری محل سند از کسی‌ نخواست؟ خوب سوال پیش میاد برا آدم دیگه.

این بابا دفعه قبل توی یه بازی دوستانه با زانو زد اونجای رقیب سیاسیش و طرف هم نذاشت نه ورداشت گفت "ببخشید تخمم خورد به زانوی رئیس جمهور" نزدیک بود به همین مناسبت بگیرنش (منبع انگلیسی‌).
فیلمش هم در وزارت یوتیوب موجوده.

وبلاگ‌هایی‌ برای خواندن

بخوانید و بیاموزید، باشد که رستگار شوید

ایمــــایان
سپيدتاك
زکی پدیا
قصه‌های عامه‌پسند
یک سرخپوست خوب

سیگار و زندگی

مدتی بود که از همه کناره گرفته بود فقط و فقط با خیالات خودش سرگرم بود

مثل گذشته ها برای ژست روشنفکری سیگار نمیکشید

بلکه تنها چیزهایی که توی این دنیا براش مونده بودن طعم سیگار بود

و فکر مرگ

سیگار

و فکر اینکه چه جوری خودش رو خلاص کنه.

و اینکه نکنه وسط راه پشیمون بشه.

به اسلحه بیشتر علاقه مند بود. کششی مالیخولیایی به اسباب بازی فیلمهای وسترن و گنگستری.

اما کار خودش نبود باید کسی رو پیدا میکرد. که ماشه رو بکشه خونها رو پاک کنه و جنازه رو زیر خاک. باید میگشت

بالاخره آدم مورد نظرش رو پیدا کرد

اون هم اهل سیگار بود

و به اندازه کافی مرگ اندیش

شاید همین مشابهت ها باعث نزدیکی بیشترشون شد

و آن هماغوشی و مغازله که نوری در خود داشت و روشنی بخش بود.

تلالو دوباره آن حس زنانه که هنوز مطلوب دیگران هستم، دیگران دوستم میدارند

برایش روشن شد که زندگی سیگاری است که تا ته باید آن را کشید


اضافات افاضات: متاثر از "طعم گیلاس" عباس کیارستمی می باشد

ایمان به شمایان

۰- فرمودند یورو و دلار نجس است. چون کلام مقامات ایران بر ضدّ مستکبرین بود خوشحال شدیم.
معاون اول رئیس جمهوری ایران: یورو و دلار نجس است

۱- گفتند ۵۰ هزار واحد نجس به پاکستان فرستاده شده. چون فعل نشانه خدا بر زمین بود مشعوف شدیم.
كمك 50 هزار دلاري آيت‌الله مكارم‌شيرازي به مردم سيل‌زده پاكستان

۲- عرض کردند طی‌ ۹ ساله گذشته نجاست سرانهٔ ایرانیها از ۷،۰۷۱ به ۱۱،۲۵۰ رسیده است. احساس کردیم خبر از فارس نیوز است خوش خوشانمان شد.
درآمد سرانه هر ايراني، 13 هزار دلار

ما اساسا به شمایان ایمان داریم.

آقای احمدی نژاد قدری سکوت کنید

به نقل از رویترز دیروز (۷ آگوست ۲۰۱۰) رییس جمهور ایران گفت است که ۱- در مورد واقعی ۱۱ سپتامبر اغراق شده است و ۲- هیچ گزارشی از لیست ۳۰۰۰ نفر کشته شده حادثه ۱۱ سپتامبر منتشر نشده است (منبع).
در همان متن رویترز پاسخ داده شده است که لیست موجود است. (لیست مورد نظر در سی‌.ان.ان، فاکس، و سایت‌های دیگر)

آقای رییس جمهور هدف چیست؟ اینکه نشان دهید شما مطّلع هستید و دیگران هیچ نمیدانند. به عینه گفتید که هیچ نمیدانند:
در مصاحبه با پرس تی وی ۴ مرداد ۱۳۸۹: "آن‌ها اصلا تاريخ، جغرافيا و سياست نمي‌دانند"" ايران يک ميليون و 750 کيلومتر مربع وسعت دارد" (منبع)

ای عجب که مساحت ایران را هم اشتباه علم کرده اید. آخر این چه طنزی است که در یک جمله دیگران را‌ ندانستن جغرافی ایران متهم می‌کنید و در جملهٔ بعد نشان می‌دهید که خود مساحت یک میلیون ۶۴۸ هزار و ۱۹۲ کیلومتر مربعی ایران را نمی دانید.
اخیرا هم انگلیس را کشور کوچکی در غرب آفریقا دانسته اید.

در عین بی‌ اطلاعی از تاریخ و جغرافی، دیگران را بی سواد و بی‌ اطلاع میخوانید.
"واقعا بی‌ سوادی و بی‌ اطلاعی محض اونجا"

آقای احمدی نژاد قدری سکوت کنید به جائی‌ بر نخواهد خورد.

طرفدار پیروزی می خواهد نه عدالت

حذف ایران از مقدماتی جام جهانی برایم خوش آیند بود. معتقدم شکست برایمان لازم است. باید شکست بخوریم تا متوجه شویم راه را به خطا می رویم. دانش آموزی که حداقل را نمی داد باید رفوزه شود. اگر مجدد خواند و فهمید امید ثمری هست اما اگر نفهمید و بالا رفت تا ثریا کج می رود.

صحنه گل خداداد عزیزی به استرالیا را بارها و بارها دیده ایم اما یک بار به خودمان فرصت نداده ایم که 15 دقیقه اول آن بازی خاطره انگیز را باز بینی کنیم تا به این صرافت بیافتیم که حق استرالیا بود که به جام جهانی برود. کل بازی ملال آور است و تنها وقتی خداداد گل تساوی را میزند غرور آفرین می شود. وظیفه ما طرفداری از ایران و خوشحالی برای صعود است نه تعیین تیم لایق.

شاید بهتر بود که به جای کره شمالی به جام جهانی آفریقای جنوبی می رفتیم، 7 گل از پرتقال می خوردیم و تحقیر می شدیم. تا شاید دوره بعد که خواستیم 1000 صلوات نذر صعود تیم ملی کنیم با خود بگوییم این تیم جام جهانی نرود به خیر نزدیکتر است.

دوست داشتم کره جنوبی و ژاپن بالاتر هم بروند که بفهمیم سالهاست درست عمل کرده اند و نتیجه اش را می گیرند و ما اندر خم یک کوچه مانده ایم. حداقل برایمان مسجل شود که استعداد همه ماجرا نیست و فقط بخش کوچکی از داستان است.

نمی دانم دیگر به چه خاطر طرفدار تیم آلمان شده اند. به هر دلیل که بوده است از شکست برابر اسپانیا رنجیده اند. به اختاپوس فحش میدهند. نمی توانند بگویند اسپانیا زیبا بازی کزد و محق بردن بود. فوتبال را دیده اند اما فوتبال را نفهمیده اند. تنها پی گل زدن و شادمانی بوده اند. چه اهمیت دارد کدام تیم بهتر بازی کرده است. اینان طرفدارند. به طرفداری عادت کرده اند. وظیفه طرفدار قضاوت عادلانه نیست. وظیفه، دل دادن به یک سمت و برای آن سمت سینه چاک کردن است.

قرار نیست همه کارشناس فوتبال باشند. قرار نیست تمام لذت فوتبال، کری خواندن ها و رجز خوانی اش را بگیریم که در آن صورت این چنین پر طرفدار نخواهد بود. و مساله همین است که پر طرفدار است. طرفدار پیروزی می خواهد نه عدالت.

نادیده های باقی‌ مانده

امشب برای اولین بار در عمرم کرم شب تاب دیدم. پرواز میکرد و نور میداد و حقیقت داشت. از ذهن مالیخولیای هیچ نویسنده‌ای تراوش نکرده بود. از قلم ولنگار هیچ نقاشی نچکیده بود. پروردهٔ بازیهای کامپیوتری هم نبود. بواقع پرواز میکرد.

چقدر نادیده باقی‌ مانده است.

فلانی

فلانی‌ یه وقت به خیالت نیاد اینجا به روز رسانی نمی‌شه سینه قبرستون دراز کشیدم برام حمد و قل هوالله خیرات کنی‌ ها، نه بابا جون، دارم درست زندگی‌ کردن رو تمرین می‌کنم،

Tips for better ideas

Tips for better ideas:

- Push your ideas
- Trust your gut
- Don't fall in love with your first idea
- Figure out what you want to say
- Don't censor yourself
- Worry about ideas first, execute later
- Approach the problem from different angles
- Don't repeat yourself
- Show people your work, see if they get it
- Leave an impression with your audience

From here.

کلمه و ترکیب

آلت تناسلی آلتی است که به غیر از اجابت مزاج کاربرد یا کاربردهای دیگری نیز دارد.

خطی‌ عجیب در میانه یا آلت ختنه شده من

هنوز مدرسه نمیرفتم که متوجه شدم مرا ختنه کرده اند. حقیقت این است که آن‌ زمان نمی‌‌دانستم، ختنه کردن یعنی‌ چه، و آلت ختنه نشده چگونه است. در ذهن کوچکم تمام آلتها مانند مال خودم بودند. با خطی‌ عجیب در میانه. چه می‌دانستم مال همه اینطور نیست و مال خودم هم از اول اینطور نبوده است.

هنوز مدرسه نمیرفتم که متوجه شدم پسر همسایهٔ مادربزرگم در ۱۳ سالگی هنوز ختنه نشده و دردی بزرگ پیش رو دارد. هنوز نمیدانستم ختنه کردن واقعا یعنی‌ چه و چرا درد آور است، تنها می‌دانستم باید خوش‌حال باشم که پدر و‌ مادرم به فکر بوده اند و خیلی‌ زود و با دردی کمتر آنچه باید انجام می‌‌شده است را انجام داده اند.

در ذهن کوچکم خوش‌حال بودم، که ختنه شدم، آن‌ زمان این پرسش مطرح نبود که چرا دیگران برای آلت من تصمیم گرفته اند.

می‌ آید از دور صدای ساز مرد چوپان

در هر حال سازم رو با خودم برده بودم، تو همون چمدون سیاهش با مخمل چشم نواز قرمزش. خودم هم کت مخمل قهوه ای تنم بود و شلوار مخمل سبز. جشن تولدی بود و باید در خور لباس می پوشیدم. این زاغ و بورها هم که بی مناسبت از چشم و ابروی مشکی میترسن. چه برسه به اینکه یک شی سیاه یه متر و 20 سانتی هم دستت باشه کلی هم چسان فیسان کرده باشی. شاید هم ترس نبود؛ کنجکاو بودن. ولی انگار کنجکاوی هم نبودن، چون وقتی تو اتوبوس شروع کردم به زدن اون قدرها هم کسی وقعی نگذاشت. هرچند بهش به واسطه صدای رساش رشید میگم اما سه تار دیگه؛ بیشتر به درد دل خود آدم میخوره تا گوش مردم. هماوردش روح لطیف آدم هاست نه صدای نخراشیده موتور اتوبوس. راستش خیلی هم تو قید و بند توجه یا عدم توجه دیگران نبودم. بیشترک می خواستم مطمئن شم اون چیزی که میخوام بزم رو درست میزنم. چند باری هم قطعه رو تکرار کردم اما اونقدری که می بایست آماده نبودم.
یه هفته جسته گریخته سعی کرده بودم با گوش کردن آهنگ محسن نامجو ملودیش را در بیارم. آخر سر هم در نیومد. وقتی هم که به عنوان کادوی تولد زدمش کسی خرده نگرفت که چرا شبیه محسن نامجو نیست. اینقدر تپق و نت فالش زده بودم که دیگران به این صرافت بیافتن که همین دنگ دنگ همه ی زورم بوده.
البته که یه کادوی تولد هفته قبل به شکل سورپریز داده بودم. کلی هم خرج برداشت بود برام که اگه به تومن تبدیل کنم ... اووه. این ساز بردن بیشتر یه جور مبارزه درونی بود برای اینکه جلوی بقیه ساز بزنم. همین دنگ دنگ رو وقتی با خودم تنهام خیلی بهتر میزنم اما به محض اینکه چهار نفر دورم میشینن همه چی به هم میریزه نمی دونم چرا. نسخه ای که برا خودم پیچیدم اینه که انقدر جلوی دیگران بزنم تا بالاخره روان شه. این هم یه جوری اولین قدم بود. اولین باری که سازم رو دستم می گرفتم و می رفتم مهمونی بدین معنی که می خوام براتون ساز بزنم. نمیدونم برداشت دیگران سر جمع چی بود ولی خودم قانع نشدم. اگه خودم یه گوشه نشسته بودم یه نفر با اهن و تلپ سازش رو در میاورد و دنگ دنگ میکرد احتمالا قدری بور میشدم. به هر حال یکی همون وسط دیوان خواجه رو طلب کرد که تفالی بزنیم. نمیدانم اثر صدای ساز بود یا آن حس رقابت نرینگی که اگه تو ساز میزنی من هم شعر میخونم. هر آنچه که بود بی محلی شد به صدای ساز. توجه بیشتر به سخن خواجه بود تا دنگ دنگ. اونقدرها هم بهم بر نخورده بود که ساز زدن رو تعطیل کنم برای خودم شور و دشتی میزدم. فال همه گرفته شد و نوبت به من رسید گفتند که نیت کن. همه منتظرم بودند و هیچ نمی گفتند . از سکوت استفاده کردم و قدری با صلابت تر نواختم. به آخر ریز کش سلمک که رسیدم با اشاره سر نشان دادم که نیت کرده ام. بدان مفهوم نیتی هم نبود حواسم بیشتر به ساز بود تا نیت. موقع خواندن هم به ساز مشغول بودم اما خنده معنی دار دیگران توجهم را بیشتر و بیشتر جلب. لسان الغیب به جایی زد که نمی بایست. خنده معنی دار دیگران به معنای شعر حافظ پر بیراه هم نبود:

هزار جهد بکردم که یار من باشی
مرادبخش دل بیقرار من باشی

چراغ دیده ی شب زنده دار من گردی
انیس خاطر امیدوار من باشی

از آن عقیق که خونین دلم ز عشوه او
اگر کنم گله ای غم گسار من باشی

چو خسروان ملاحت به بندگان نازند
تو در میانه خداوندگار من باشی

در آن چمن که بتان دست عاشقان گیرند
گرت ز دست برآید نگار من باشی

شبی به کلبه احزان عاشقان آیی
دمی انیس دل سوگوار من باشی

شود غزاله ی خورشید صید لاغر من
گر آهویی چو تو یکدم شکار من باشی

سه بوسه کز دو لبت کرده ای وظیفه ی من
اگر ادا نکنی قرضدار من باشی

من این مراد بینم به خود که نیمشبی
به جای اشک روان در کنار من باشی

من ار چه حافظ شهرم جوی نمی ارزم
مگر تو از کرم خویش یار من باشی

ای کاش

کاش کلمه بودم تا بر لبانت جاری باشم
یا خنده

کاش باد بودم تا تار موهایت را بنوازم
یا باران که اندامت را لمس کنم
یا صدای رود
برف
هوا
نور مهتاب
یا حتی برگهای خشک پاییزی

کاش ساعتی بودم که دست در دست تو دارد
یا لباسهایی که بر تن توست
گردنبند
انگشتر
کفش

سایه
مداد چشم
رژ لب و گونه
کیف آرایش

ناز بالش
تشک
روانداز

روانداز

رو-انداز
رو-انداز
...

تکمضراب

سربالایی های نفس گیر شهر دوچرخه ها بدآیندم بود تا ترک نشستی و در آغوشم گرفتی.

به کجا چنین شتابان

قسمت شمالی پارک لاله گوشه دنجی است برای پدربزرگها. پیاده ها را آرام آرام به آخر صفحه می برند و وزیر می کنند. حال که قبحش ریخته است تخته نرد هم بازی می کنند. سر صحبت اگر باز شود سخن از آنچه گذشت و شاه قلعه شده هم به میان است.حرف از قدیم ندیم ها و کافه ها و کاباره ها. نقل از خوشی هایی بود و دیگر نیست.

ابراهیم گلستان در مصاحبه ای که با مسعود بهنود سال 1387 داشت. با چشم تر خاطره ای از ملاقاتش با محمدرضا پهلوی نقل کرد و سخن او را این چنین بازگفت که تا من زنده هستم نمی گذارم شیار کف آلود نصیب این مردم شود.

شیخ حسین انصاری می گفت که قدیم تر ها حرف مردم حجت بود. زمانی که چک و سفته در کار نبود روی تیکه ای کاغذ مینوشتند تقی به نقی 100 تومن بدهکار است و همین کافی بود. یا خودش دینش را ادا می کرد یا فرزندانش. میگفت دروغ بود اما این چنین همه گیر نبود. کلک باز بود اما اصل بر اعتماد بود.

بعد از پخش دادگاه ابطحی فیلمی از گلسرخی بر روی صفحات فیسبوک دست به دست شد. جایی که مخالف، مخالف ماند. دردش را، داستانش را ایستاده در دادگاه نظامی گفت و این اندوه ماند که بر ابطحی چه رفته است که اینگونه از خود بی خود می نماید.

ابراهیم نبوی با نثر خاص خود محاسن هویدا و معایب احمدی نژاد را بر شمرد. برتری ساواک بر اطلاعات حال حاضر را یادآور شد. تغییر وضع روزنامه نگاری مانند مسعود بهنود از آن دوران به این دوران و اینکه حال نمی تواند به خاک مادری اش بازگردد را باز گفت.

کدیور اشاره کرد که در زمان شاه حق برپایی نماز عید غیر دولتی بود اما حالا نیست. قاضی های دادگستری پهلوی آنقدر مستقل بودند که به خود اجازه محاکمه طالقانی را ندهند و دادگاه نظامی عهده دار این امر شود.

هر از چندگاهی بزرگی کوچکی نامداری بی نامی با نشان و نشان طعنه می زند که بازنده بازی هستید. انقلابی که در زمان جنگ سرد و دنیای دو قطبی شعارش نه شرقی و نه غربی و خواستگاهش خیزش آحاد جامعه بود به کجا میرود. آمال مردمش، آنچه 30 سال پیش علیه اش قیام کردند شده است. به فارسی سلیس می گویند تاج را برنداشتیم که جایش عمامه بگذاریم.اگر این تراژدی ملتی است که خودم را از ایشان میدانم. بگویید تا بگریم و اگر کمدی است لبخند تلخی را به صورت بنشانم. هرچه باشد از این بهت بهتر است.

تکمضراب

وقت تنگ شد با تنت تیمم کردم